Gatunki ryb – Polska

Okoń (Perca fluviatilis)

© Scandinavian Fishing Year Book

 

Fizjologia i rozmiar:

Płetwy brzuszne i odbytowe okonia mają kolor od żółtego do czerwonego, tylna część pierwszej płetwy grzbietowej jest pokryta ciemnymi plamami, a na bokach widać mocno zarysowane ciemne kreski. Z tyłu znajdują się dwie płetwy grzbietowe, wyraźnie oddzielone od siebie. Pierwsza płetwa grzbietowa jest szara, z czarną plamą na końcu i ostrymi kolcami. Druga płetwa grzbietowa jest zielonożółta. Płetwy piersiowe są zwykle żółte, pozostałe płetwy są czerwone. Okoń może osiągać ponad 3 kg, ale jest to bardzo rzadkie. Za duże uważa się osobniki o wadze przekraczającej 1 kg.

Siedlisko i biologia:

Zalew Szczeciński oraz ujście Świny i Dziwny to wody słonawe. Okonia można złapać na całej linii brzegowej w pobliżu trzcin. Nabrzeże, porty, przystanie to bardzo dobre miejsca – jest tam mnóstwo okoni. Ujście Świny i Dziwny to miejsce dobrze znane wędkarzom. Okoń żeruje w dzień, głównie podczas wschodu i zachodu słońca, nie przebierając w zdobyczy. Często żywi się mniejszymi rybami.

Minimalna wielkość i okresy ochronne:

Chronione są osobniki o długości do 20 cm.

Brak okresu ochronnego.

Sezon i techniki wędkarskie:

W Zalewie Szczecińskim okonia można łowić przez cały rok. Dobry czas na połów okonia to jesień. Największe okazy pochodzą z połowów w przeręblach. Dobre wyniki daje łowienie z wykorzystaniem spławika. Podstawową przynętą są czerwone robaki lub larwy. Spinning jest skuteczny w przypadku większych osobników. Używaj małych miękkich przynęt 3-5 cm. Najlepszymi przynętami do połowu pod lodem są jigi, przynęty spinningowe, ochotki.

 

Szczupak (Esox lucuis)

© Scandinavian Fishing Year Book

 

Fizjologia i rozmiar:

Szczupaki mają wydłużone, podobne do torpedy ciało, długą, płaską głowę i zakrzywiony do góry pysk z ostrymi zębami. Płetwa grzbietowa i odbytowa znajdują się blisko płetwy ogonowej, która pomaga im zrobić zasadzkę na drapieżniki i szybko atakować ofiary, do których należą ryby, bezkręgowce, płazy, ssaki, a nawet ptaki.

Siedlisko i biologia:

Dobre miejsce na łowienie to wyspa Wolin i Karsibor, a także Stara Świna. Wiosną szczupaki migrują na tarło na płytkie tereny lub zalewane mokradła. Jesienią i zimą często migrują do wód głębszych.

Minimalna wielkość i okresy ochronne:

Okres ochronny: Zatoka Gdańska od 1 stycznia do 15 maja, inne wody morskie (na zachód od 15°23ʹ14ʺ E) od 1 stycznia do 30 kwietnia. Chroniona długość do 50 cm.

Sezon i techniki wędkarskie:

W Zalewie Szczecińskim szczupaka można łowić przez cały sezon. Największe szczupaki łowi się od października do końca grudnia. Podstawową metodą łowienia szczupaka w Zalewie Szczecińskim jest trolling z przynętami o rozmiarze 25-30cm. Skuteczną techniką jest również metoda pionowa i nasza specjalność – pionowy jigging.

 

Leszcz (Abramis brama)

© Scandinavian Fishing Year Book

 

Fizjologia i rozmiar:

Leszcz ma spłaszczone boki i wysoki grzbiet. Oczy i głowa są małe w porównaniu do reszty ciała. Pysk po stronie brzusznej, nieco wystający, może być wydłużony na kształt rury. Leszcz ma srebrzysto-szary kolor; chociaż starsze ryby mogą mieć kolor brązowo-złoty, zwłaszcza w czystych wodach. W dobrych warunkach niektóre okazy mogą osiągać do 6-8 kg, ale najczęściej ważą 1-3 kg.

Siedlisko i biologia:

Leszcze pływają wzdłuż linii brzegowej, wędkarze łapią je zwykle między pierwszą a drugą płycizną. Sławne plaże do połowu leszcza występują w Międzyzdrojach, Dziwnowie, Dziwnówku, Rewalu. Leszcze są typowymi rybami żyjącymi na dnie i żywią się owadami, szczególnie ochotkami, małymi skorupiakami, mięczakami i roślinami, większe okazy mogą żerować na małych rybach.

Minimalna wielkość i okresy ochronne:

Chroniona długość do 40 cm. Brak okresu ochronnego.

Sezon i techniki wędkarskie:

Okres dobrych połowów leszcza w Zatoce Pomorskiej trwa od czerwca do końca października. Duże leszcze można złapać na plaży za pomocą metody surfcastingu. Popularne przynęty to czerwone robaki i filety śledzia.

 

Dorsz (Gadus morhua)

© Scandinavian Fishing Year Book

 

Fizjologia i rozmiar:

Dorsze mają dużą głowę z brzaną, trzema płetwami grzbietowymi i dwoma odbytowymi. Płetwa brzuszna jest szyjna. Ryby mają brązowe marmurkowe zabarwienie, a linia boczna jest biała.

Siedlisko i biologia:

Na zachodnim wybrzeżu dorsze łowione są z łodzi lub kutrów wypływających z Kołobrzegu. Na tych łowiskach łowi się je na głębokości 25 metrów. Jest to jeden z najważniejszych gatunków w Morzu Bałtyckim. Istnieje kilka odrębnych stad o różnych zachowaniach w zakresie migracji do tarła i żerowania. Gatunek ten żyje w pobliżu lądu i żeruje na rybach takich jak śledź, szprot i dobijak, a także na skorupiakach i innych bezkręgowcach. Są to tarlaki pelagiczne, a rozwój larw jest wysoce zależny od zasolenia i zawartości tlenu w wodzie. 

Minimalna wielkość i okresy ochronne:

Chroniona długość do 35 cm. Brak okresu ochronnego.

Sezon i techniki wędkarskie:

Dorsza można łowić przez cały rok w polskiej części Bałtyku, na otwartym morzu można go łowić z łodzi. Stosowane są pilkery i miękkie przynęty, czasami dobrą przynętą są filety śledziowe.

 

Troć wędrowna (Salmo trutta)

© Scandinavian Fishing Year Book

 

Fizjologia i rozmiar:

Troć wędrowna ma torpedowate ciało, a górna szczęka sięga za oko. Z wyjątkiem sezonu tarła, skóra jest srebrna z ciemnymi plamami, nawet poniżej linii bocznej. Posiada płetwę tłuszczową, a brzeg płetwy ogonowej jest prosty.

Siedlisko i biologia:

Troć wędrowna pływa dość blisko brzegu, wędkarze łowią ją zwykle między pierwszą a drugą płycizną. Młode osobniki żywią się larwami owadów i małymi rybami. Po migracji do morza – skorupiakami, krewetkami, wieloszczetami i rybami, takimi jak dobijak czy śledź. Często jako siedliska wybiera wody przybrzeżne, gdzie występuje piasek, rośliny wodne i kamienie lub obszary położone w pobliżu ujść.

Minimalna wielkość i okresy ochronne:

Okres ochronny: od 15 września do 30 listopada w wodach morskich dalej niż 4 mile morskie od brzegu, od 15 września do 31 grudnia w morskich wodach wewnętrznych oraz w granicach portów w: Darłowie, Dźwirzynie, Kołobrzegu, Łebie, Rowach, Ustce. Od 25 września do 31 grudnia na wodach wewnętrznych morskich na zachód od 15°23ʹ14ʺE. Chroniona długość do 50 cm.

Sezon i techniki wędkarskie:

Okres połowu troci w Zatoce Pomorskiej trwa od grudnia do połowy maja. Główną metodą połowu troci wędrownej jest spinning z plaży. Ważne jest, aby zarzucać daleko, brodzenie w wodzie zwiększa skuteczność połowu. Przynętą na troć wędrowną są błystki i woblery. Bardzo popularną metodą jest trolling.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close